تا آسمان

123parvaz — Sun, 30 Dec 2007 11:03:18 GMT

« قرآن - ولایت = ... »

کمیل بن زیاد شبی با حضرت علی (ع) در کوچه‎های کوفه قدم می‎زد، که صدای قرآن دلنشینی، کمیل را شگفت‎زده ساخت،

صدائی را شنید که به گونه محزونی قرآن می‎خواند:

"اَمّن هُوَ قانِتٌ آناءَ اللّیل⁽¹⁾ ؛ «آیا آنها با ارزش می‎باشند یا آن کس که شب را به عبادت می‎گذراند؟»

امام علی علیه السلام که متوجه شگفت‎زدگی کمیل شده بود فرمود:

آیا صدای قرآن این مرد تو را به تعجب واداشته؟ در حالی که این مرد به زودی وارد جهنم می‎شود.

کمیل بیشتر تعجب کرد و نمی‎دانست آن شخص کیست؟

او یکی از منحرفان خوارج بود که عقیده سالمی نداشت، و امام زمان خود را به درستی نمی‎شناخت و طعمه سیاستمداران نهروان شده بود.

پس از جنگ نهروان در حالی که حضرت علی علیه السلام اشاره به جنازه‎ای می‎کرد به کمیل فرمود:

این جنازه همان شخصی است که آن شب آیه "امّن هو قانتٌ آناء اللّیل" را می‎خواند.⁽²⁾

پی‎نوشت‎ها:

1- سوره زمر، آیه 9 .

2- سفینة البحار، ج 2، ص 497.

‌ـ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ ‌ـ

منبع:

سایت تبیان به نقل از‌‌‌ : کتاب امام علی علیه السلام و مسائل سیاسی، محمد دشتی، ج 9 .

123parvaz — Fri, 28 Dec 2007 15:42:18 GMT

با فضیلت ترین ، شریف ترین ، و بزرگترین عید خداوند

بر شیعیان مولی علــــــــــــــــــــی(ع)

و تمام علی دوستــان عالم

مبارک بـــاد

جلوه ‏گر شد بار ديگر طور سينا در غدير

ريخت از خم ولايت مى به مينا در غدير

رودها با يكدگر پيوست كم‏كم سيل شد

موج مى‏زد سيل مردم مثل دريا در غدير

هديه جبريل بود« اليوم اكملت لكم»

وحى آمد در مبارك باد مولى در غدير

با وجود فيض« اتممت عليكم نعمتى»

از نزول وحى غوغا بود غوغا در غدير

بر سر دست نبى هر كس على را ديد گفت‏

آفتاب و ماه زيبا بود زيبا در غدير

بر لبش گل واژه « من كنت مولا» تا نشست‏

گلبُن پاك ولايت شد شكوفا در غدير

« بركه خورشيد» در تاريخ نامى آشناست‏

شيعه جوشيده ‏ست از آن تاريخ آنجا در غدير

گرچه در آن لحظه شيرين كسى باور نداشت‏

مى‏توان انكار دريا كرد حتى در غدير

باغبان وحى مى‏دانست از روز نخست‏

عمر كوتاهى ‏ست در لبخند گل ها در غدير

ديده‏ها در حسرت يك قطره از آن چشمه ماند

اين زلال معرفت خشكيد آيا در غدير؟

دل درون سينه‏ها در تاب و تب بود اى دريغ‏

كس نمى‏داند چه حالى داشت زهرا در غدير

"محمد جواد غفورزاده" (شفق)

123parvaz — Fri, 16 Nov 2007 06:24:18 GMT

گفتم شبی به مهدی بردی دلم ز دستــم از بس به انتظـــــارت شب تا سحر نشستــم

گفتا چه کار بهتــــــر از انتظـــــــــــار جانان من راه وصــــل خــود را بر روی تـــــو نبستــم

گفتم دلــــم ندارد بی تــــو قــــــــرار و آرام من عقــــده های دل را امشب دگر گسستــم

گفتا هوای نفست باشد حجـــاب وصــــلم گر نفس را شکستی دستت رسد به دستـــم

گفتم ببخش جرمــم ای رحــــمت الهــــی شرمنــــــــده ی تو بودم شرمنـــده تو هستــم

گفتا هـــزار نوبت از جـــــرم تو گذشتــــم پرونـــده تو دیـــــدم چشمـــــان خـــود ببستــم

اما مبـــاش نومیــــــد از درگه امــــــــیدم من کی دل محــــــب شرمنــــده را شکستــم

123parvaz — Fri, 02 Nov 2007 04:56:18 GMT

خوشا به حال کسی که:

عیب شناسی نفس ، ‌او را از عیب جویی دیگران باز دارد،

و خوشا به حال کسی که:

به خانه و خانواده خود بپردازد ،

و غذای حلال بخورد ،

و به اطاعت پروردگار مشغول باشد ،

و بر خطاهای خود بگرید،

همواره به خود مشغول باشد ،

و مردم از او در امان باشند .

منبع: بخشی از خطبه 176 نهج البلاغه ، ترجمه محمد دشتی

فلسطین

123parvaz — Sun, 07 Oct 2007 02:10:18 GMT

آری نبرد نابرابری است

سنگ در برابر گلوله ؛

اما آن گاه که راهی جز مبارزه نمی ماند

هر چه در دست جای می گیرد می تواند سلاح باشد ؛

حتی فرزند!

‌ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برگرفته ازکتاب :

بازی در تاریکی (صهیونیسم در48 پرده)

اگر بهشت را می خواهی

123parvaz — Tue, 02 Oct 2007 12:49:18 GMT

پيامبر اکرم صلي‌ الله عليه و آله فرمودند:

«اي ابوذر! آيا دوست داري به بهشت بروي؟»

گفتم: آري پدر و مادرم به فدايت.

فرمود: آرزو را کوتاه کن و مرگ را نصب‌العين خويش گردان و از خدا به اندازه‌اي که لازم است حيا کن.

گفتم: يا رسول‌ الله! چگونه از خدا حيا کنم؟

فرمود: «حيا از خدا چنان نيست که به نظر مي‌رسد، بلکه حيا آن است که گورها و پوسيدن در آن را فراموش نکني و هم چنين شکم و هر چه در آن است و سر و آنچه در آن است؛ يعني چشم و گوش و زبان را کنترل کني، هر کس کرامت و بزرگي آخرت را بخواهد زينت دنيا را ترک نمايد، پس آنگاه که چنين گشتي به مقام دوستي خدا رسيده‌اي.»

منبع:

سيماي پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله، اميرحسين عليقلي

نشــاید و نبـــــاید

123parvaz — Thu, 27 Sep 2007 06:40:18 GMT

به مناسبت نامگذاری سال 86 به نام سال "وحدت ملی و انسجام اسلامی" توسط رهبر معظم انقلاب (دامه ظله العالی) و همچنین به مناسبت هفته وحدت، تا آسمان بر آن شد تا با طرح یکی از معضلات جامعه ان شاءالله گامی کوچک در جهت رفع این معضل و تقویت وحدت در بین مردم نازنین ایران زمین بردارد.

<<با این امید که روزی بیاید که دیگر شاهد چنین مسائل و معضلاتی در سطح جامعه ایرانی - اسلامیمان نباشیم >>

"لا یسخر قوم من قوم ^۱ ":

"مسخره نکنند گروهی از شما گروهی دیگر را "

با تو هستم، با تو که به خودت اجازه می دهی پشت سر قومیت ها و اقلیت های کشورت حرف بزنی ، بگی و بخندی و بخندانی!

آیا هیچ به این کارت و پیامدها و عواقبش اندیشیده ای؟

آن زمان که می گویی و می خندی ومی خندانی یا حتی می شنوی و می خندی این فقط تو و دوستانت نیستید که می خندید بلکه دیگران هم با شمایند ، با شما می خندند، اما نه به حرف های شما بلکه این خنده شان از جنس دیگریست؛ خنده ای مرموز، خنده ای که نشانه خرسندیست، خرسندی آن ها از عملی شدن نقشه های شومشان، خرسندی از فاصله ای که بین من و تو می اندازند و نمی گذارند که ما شویم.

آیا تا کنون فکر کرده ای که آن زمان که به ترک و کرد و لر و شمالی و عرب و ... می خندی در درجه اول به خودت اهانت کرده ای ، به خودت خندیده ای خودت را و اجدادت را مسخره کرده ای؟!

مگر همین اجداد من و تو نبودند که دست در دست هم ،دوش به دوش هم ، یک صدا و یک پارچه شاه دست نشانده آمریکا را از کشور راندند؟

مگر پدران من و تو نبودند که هشت سال بی هیچ ادعایی عاشقانه و بی ریا و تنهای تنها ، بی هیچ حامی و مددکاری نه در برابر یک بعثی ، که در برابر جهان قد علم کردند و حتی یک وجب ازخاک ایرانمان را به دیگران واگذار نکردند و به خاطر حفظ وجب به وجبش هزاران لاله بود که پرپر می شد و زیر سنگینی تانک ها و ترکش خمپاره ها له!

آیا این عمل من و تو به معنی به سخره گرفتن همه زحمات بی دریغ نسل های پیشین نیست ؟!

آنها چرا انقلاب کردند؟

چرا جنگیدند؟

آیا جز برای این که ایران همیشه بماند و ایران همیشه آباد باشد و آزاد؟! آیا آزادی میهنمان از بند استعمار جز با تحقق وحدت و انسجام ملی شدنیست؟!!

دوست نسل سومیم و اما داستان من و تو و ما :

من و تو امروز ایستاده ایم میگوییم و فریاد می کنیم : " انرژی هسته ای حق مسلم ماست " و دشمن می ترسد، نه از بمب اتمی که هیچ گاه نداشته و نخواهیم داشت، که از با هم بودن ما ، از قدرت مشت های به هم گره خورده من و تو، از صلابت و سنگینی صدای قلب هایمان که با هم می تپند و از برای هم ؛

نازنین هم وطنم!

بمب اتم ما از نوع و جنس بمب های اتم امریکا و اسرائیل نیست ، بمب اتم ما وحدت و هم بستگی ماست ؛ این که همه با هم و یک صدا فریاد می کنیم مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل ؛ و باور کن که از بمب اتم آنها کاری تر و موثر تر است.

آیا می دانی لحظه ای که به هم وطنت می خندی این کارت بمب اتممان را خنثی می کند! و این که اگر روزی مشت های گره کرده یمان باز شود ، زبانمان در اعلان برائت از دشمنان کند شود و دیگر حامی ایران و ایرانی نباشیم بر سرمان چه خواهد آمد؟!

چرا و به راستی چرا؟!

آیا تو این را می خواهی؟!!

ما همه با هم بوده ایم و با هم هستیم ، و بگذار تا به ابد با هم بمانیم ، که این با هم بودنمان راز ماندگاری ماست و قدرت ایران نه در دست یابی به بمب اتمی که در دستیابی به وحدت و همبستگی ملیست ،

همبستگی همه قومیت ها ، همه ملیت ها و همه فرد فرد این جامعه بزرگ هفتاد میلیونی.

مـن اگر ما نشوم خویشتنـم

تــو اگر ما نشوی تنهایـــــی

چه کسی می خواهد من و تو مــــــــــــا نشویم؟

خانه اش ویران بــــــــــــاد!

به امید روزی که دیگر نگوییم ونشنویم حرف هایی را که نه با مسلمانی ما سازگار است و نه با ایرانی بودن ما ...

۱- سوره مبارکه حجرات، بخشی از آیه ۱۱